We stellen de vraag vaak volledig automatisch:

“Hoe gaat het?”

“Goed, en met jou?”

“Ja, ook goed.”

 

Maar gaat het ook echt goed? Het is zo’n makkelijke vraag, maar voor sommige is het zo’n moeilijke vraag. En als je er feitelijk naar kijkt is het ook een vreemde vraag. ‘Hoe gaat het?’ met wat? Met je werk? Met je mentale staat? En wil je het oprechte antwoord eigenlijk wel aanhoren?

 

Wat nou als je niet kan liegen? Ben jij dan een slecht persoon omdat je eerlijk antwoord? Waarom stellen we een diepe vraag als we een oppervlakkig antwoord verwachten? Vanuit de ogen van iemand die leeft met de diagnose autisme ondervond ikzelf, als people-pleaser, dat sociaal wenselijke antwoorden heel vreemd kunnen zijn.

Dit is een hele persoonlijke installatie waarbij verschillende media worden gecombineerd. Projectie, geluid en beeld. Samen met de installatie van plexiglas fragmenten geeft dit het gevoel van een ongemakkelijk gesprek vanuit de ogen van iemand met autisme.

 

Het is een installatie voor mensen om eens stil te staan wat we zeggen en wat we verwachten van de ander. Voor mensen zoals ik; die niet nadenken over wat ze zeggen. En voor mensen zoals mijn vriend, die teveel nadenken over wat ze (moeten) zeggen.

Hoe gaat het - afstudeerproject - Anthony Uittenbogaard_Pagina_10.jpg

“Hoe gaat het?”